Episode 13 - Once upon a time, Love is pain

HOST HOT!

#ห้องโฮสต์

13

• Once upon a time, Love is pain •

By August

04:14

ในวันนี้ผมเหนื่อยเพราะการทำงานมันเหนื่อย หรือมีแต่เรื่องให้รู้สึกแย่

เรื่องนี้ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

ไม่สิ จะว่าไปแล้วการทำงานในวันนี้ก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้น เป็นเพราะเจอลูกค้าเข้าใจด้วยแหละ แต่สุดท้ายแล้วคนเอาแต่ใจคนนั้นก็ไปคุยกับมาสเตอร์อยู่ดี ว่าให้เปิดประมูลเฉพาะลูกค้าผู้หญิงเท่านั้น

ผมเองก็ทำอะไรไม่ได้ ทุกอย่างมันอยู่เหนือการควบคุมไปหมด แล้วก็คิดว่าไม่รู้จะเอาชนะไปเพื่ออะไรกัน บอกตามตรงว่าตอนนี้ผมเหนื่อยกับชีวิตที่เป็นอยู่มาก ไม่รู้ว่าควรทำยังไง ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มใหม่ที่ตรงไหน เพราะพอตัดสินใจจะเริ่มใหม่.. ความพยายามทุกอย่างก็โดนพังทลายลงไปอยู่ดี

เหมือนใช้ชีวิตวนลูปอยู่ทุกวัน ตื่นมาเจอกับอารมณ์ที่หมองหม่น แล้วก็เดินไปพบเจอกับความเหนื่อย อยากจะหนีไปจากตรงนี้แต่ก็ทำไม่ได้ ตบท้ายด้วยการร้องไห้แล้วก็หลับไป หลังจากนั้นก็ตื่นมาเจออะไรแบบเดิม

มันเป็นแบบนั้นแหละชีวิตของผม

เสียงลิฟต์ที่แจ้งเตือนเรียกให้ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าแบบเชื่องช้า อันที่จริงผมควรจะอยู่กับลูกค้าต่อ แต่เป็นเพราะว่าในหัวมีแต่เรื่องบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ให้คิดไม่หยุด และแม้ว่าผมจะใส่หน้ากากเก่งแค่ไหนก็ตาม ในวันนี้มันก็ไม่แกร่งมากพอที่จะฝืนยิ้มได้นานจนถึงเช้า

ก็เพราะว่าไม่อยากตื่นมาแล้วนั่งถอนหายใจ เดี๋ยวลูกค้าจะพาลสงสัยว่าเป็นอะไร ผมก็เลยปลีกตัวออกมาก่อน โชคดีเหมือนกันที่ลูกค้าในวันนี้เป็นคนที่คุ้นเคยกันอยู่แล้ว ผมอ้างไปว่าวันพรุ่งนี้มีงานด่วนมาก และเธอเองก็เข้าใจ เพราะฉะนั้นก็เลยผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

คีย์การ์ดถูกแตะเพื่อเปิดประตู ก่อนที่ผมจะต้องเลิกคิ้วขึ้นเมื่อพบว่าห้องที่ควรมืดกลับสว่างจ้า ส่วนความเงียบกริบที่โรยอยู่รอบตัวก็ทำให้รู้สึกมวนๆในท้องด้วยเช่นเดียวกัน ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้ผมเม้มริมฝีปากเพื่อเตรียมพร้อมกับการทะเลาะครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง

ไม่รู้ทำไมถึงคิดแบบนั้น แต่อาจจะเป็นเพราะผมกับจีนอยู่ด้วยกันมานาน ทะเลาะกันมานับครั้งไม่ถ้วน ก็เลยพอจะเดาอนาคตออกล่ะมั้งครับ

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์”

แล้วนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่อยู่นอกเหนือจากการคาดเดาของผมเลยสักนิด

จีนถามขึ้นในทันทีที่ผมเดินเข้าไปในห้องนอน เขานั่งอยู่บนเตียงและมองมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ข้างตัวมีโทรศัพท์คู่ใจวางอยู่ด้วย และในตาคู่นั้นก็บ่งบอกว่าต้องการคำตอบมากแค่ไหนกัน

“ก็กูทำงาน จะให้รับยังไง?”

“มึงตัดสายกูทิ้งแล้วปิดเครื่อง มันใช่เหรอออกัส”

“ก็มึงรบกวนเวลาทำงาน คิดบ้างมั้ยว่าลูกค้าเขาจะสงสัยว่าใครโทรมานักหนา ยังไงเราก็เปิดเสียงไม่ได้อยู่แล้ว”

“กูบอกมึงว่าไงก่อนออกไปทำงาน?”

ผมเงียบ

บอกตรงๆว่าไม่ชอบเวลาโดนจีนดุ หมายถึง.. ในตอนนี้น่ะไม่ชอบมากๆ เหตุผลก็เพราะว่าเราทั้งสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจะเป็นฝ่ายยอมขอโทษแล้วง้อเขาแทนก็ได้

ไม่สิ ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมไม่มีทางปิดเครื่องใส่จีนหรอก นั่นก็เป็นเพราะว่าผมแคร์เขามากๆยังไงล่ะ ไม่ว่าจะทำอะไรก็บอกทุกอย่างเพราะอยากให้เขาสบายใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่พวกเราแยกกันทำงาน เห็นมั้ยว่าผมแคร์จีนอยู่เสมอ แล้วเขาล่ะ เคยคิดจะใส่ใจผมบ้างรึเปล่า

“จำไม่ได้หรือไม่จำ?” เขาถามซ้ำ คราวนี้เสียงนิ่งกว่าเดิมจนผมถอนหายใจ

“มึงจะให้กูรายงานทำไมว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไร ในเมื่อมึงก็รู้อยู่แก่ใจว่ากูไปทำงาน” ผมตอบ

“แต่กูไม่รู้ไงว่าลูกค้าพามึงไปที่ไหน”

“จะรู้ไปทำไม เป็นไรกันอะ?”

“สรุปจะประชดกูใช่มั้ย?” หน้าของเขาตึงยิ่งกว่าเดิม ส่วนผมก็ได้แต่ร้องเหอะในใจ

กี่ครั้งแล้วที่ผมถูกว่าแบบนี้ ถ้าการอธิบายเหตุผลของตัวเองมันคือการประชด ผมก็จะไม่ยอมอีกต่อไป เพราะในมุมมองของผม ผมกลับคิดว่าทุกอย่างที่พูดมันก็เพื่อให้เขาเข้าใจผมบ้าง แต่ถ้าเขาไม่ยอมเปิดใจเลย มันก็เท่านั้นแหละครับ

“กูไม่ได้ประชด”

“กูห่วงมึงไม่ได้แล้วใช่มั้ย?”

“...”

แต่ดูเหมือน การต้านทานจีนจะยากกว่าที่คิดเอาไว้ แวบหนึ่งที่ผมเห็นว่าในตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำว่าเสียใจ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดรึเปล่า ยอมรับว่ามันมีเอฟเฟกต์กับหัวใจของผมมากพอสมควร ถึงแม้ว่าจะแค่แป๊บเดียวแล้วความโกรธก็เข้ามาแทนที่เหมือนเดิมก็เถอะ

“กูอยากรู้ว่ามึงไปที่ไหน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกูจะได้แก้ไขปัญหาถูก มึงก็รู้ว่าเราทำงานแบบนี้ ความปลอดภัยมันมี แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะร้อยเปอร์เซ็นต์”

“สั่งจังเลยมึงอะ”

“กูเป็นหัวหน้าโฮสต์”

“กูไม่ใช่เด็ก ดูแลตัวเองได้อยู่แล้วครับท่านหัวหน้า”

“ไม่เด็กแล้วไง? ผู้ใหญ่ก็เกิดอันตรายได้”

“ก็กูไม่สบายใจที่จะต้องบอกมึงอะ ทำไมต้องมาควบคุม เลิกทำตัวเหมือนเป็นพ่อกูสักทีได้ปะจีน”

“กูเป็นผัวมึงปะวะได้ข่าว”

“งั้นข่าวมึงก็เก่ามากเพราะเราเลิกกันแล้ว จำไม่ได้อ่อวะ?”

ทั้งห้องเงียบสนิทเพราะทันทีที่เขาขึ้นเสียงใส่ผมก็ตอกกลับไปในทันที ข้างในหัวใจร้าวไปหมดเพราะต้องมาทะเลาะกันแบบนี้นี่แหละ ความจริงอยากจะถามอีกตั้งหลายอย่าง ในหัวของผมมีแต่คำพูดตัดพ้อล้านแปด

จะมาทวงสถานะของตัวเองทำไม ในเมื่อตอนที่มีอยู่ไม่เคยรักษามันเอาไว้

จะหวงทำไม ในเมื่อตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว

จะห่วงทำไม เพราะที่ผ่านมาเขาก็ทำเหมือนผมเป็นตัวน่ารำคาญอยู่เสมอ

ทุกอย่างมันแย่มากๆ จนผมเคยคิดว่าถ้าผมเลิกกับจีนมันอาจจะดีกว่านี้ นั่นคือสิ่งที่คิดมาตลอด แต่ไม่กล้าบอกเลิกเพราะใจผมยังไม่แข็งแรงพอ เมื่อก่อนคิดอยู่เสมอว่าทนเจ็บวันละนิดมันไม่หนักหนาอะไร อย่างน้อยก็ไม่เจ็บเท่าตื่นมาแล้วไม่มีเขาอยู่ข้างๆ

ผมคิดแบบนั้นเสมอ

ทุกอย่างถูกผูกเอาไว้ด้วยคำว่ารักคำเดียวเท่านั้น

และในตอนนี้ก็ยังรักอยู่

แต่ผมเปลี่ยนความคิดแล้ว หลังจากที่ความเจ็บทำให้ชินชา ผมก็คิดว่าควรจะเอาความรักทั้งหมดที่มอบให้เขากลับมาให้ตัวเองบ้าง ผมอุตส่าห์มีความกล้าที่จะเดินออกมาแล้ว ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยให้ผมไปไหนซักทีวะ

“กัส เอาจริงๆนะ” เขาเกริ่นเสียงเบา จีนหันไปมองทางอื่นแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมีผลกับเขาเหมือนกัน

“...”

“กูไม่ได้อยากเลิก”

พัง

พังหมดทุกสิ่ง

กำแพงที่สร้างขึ้นมาโอบรอบตัวเองเอาไว้ พังลงต่อหน้าต่อตาเพียงเพราะเขาหันมาจ้องด้วยความจริงจัง ราวกับจะตอกย้ำให้รู้ชัดๆว่าเขาคิดแบบที่พูดจริงๆ

แล้วผมก็ดันโง่ เชื่อจนหมดใจด้วยนะว่าเขาไม่อยากเลิก

ตลกมากเลยออกัส

มึงมันโง่

“มึงอยู่ได้เหรอ ไม่มีกูอะ?” เขาถามต่อ

เป็นคำถามที่.. ผมควรจะใช้คำว่าอะไรดี

มันเหี้ยมาก บอกตรง

ไม่มีอะไรแทนคำคำนี้ได้ เพราะทันทีที่เขาถามแบบนั้น ในอกมันก็จุกไปหมด หัวใจของผมอ่อนยวบในพริบตา แล้วมันก็ยิ่งทำให้รู้ว่าที่ผ่านมาผมน่ะ..

..พยายามตัดใจจากเขาไม่ได้เลยซักนิด

“กูอยู่ไม่ได้ โอเคมั้ย”

“พอ..”

“กูอยู่ไม่ได้กัส กูไม่ได้อยากเลิก กูไม่ได้อยากให้เราเป็นแบบนี้

“กูบอกให้พอไง!..อึก”

“กูรักมึง”

ทำไมเขานิสัยแย่จังวะ

แม่งรู้ว่าผมแพ้ เขาก็พยายามกดลงให้จมดิน สุดท้ายแล้วก็เป็นผมอีกนั่นแหละที่ร้องไห้เหมือนเด็กๆ ยืนนิ่งปล่อยให้เขาดึงเข้าไปกอดโดยที่ไม่มีแรงจะขัดขืน และที่สำคัญ..

ผมดันโหยหาอ้อมกอดของเขามากๆ จนวาดแขนไปกอดตอบแบบแน่นๆ โดยที่ไม่ได้ใช้สมองคิดเลยแม้แต่น้อย

กลิ่นกายของเขา น้ำหอมที่ผมชอบมาตลอด พอจมูกรับรู้การมาเยือนของมัน สมองก็ดันสั่งการว่านี่แหละคือที่พักพิง

จีนคือเซฟโซนของผม มันเป็นแบบนั้นมาตลอด ผมโคตรเกลียดตัวเองเลยที่รู้ว่ามันแย่ แต่ก็ไปไหนไม่รอด อย่างเช่นในตอนนี้.. ที่ผมยอมให้เขาจูบแบบไม่มีข้อแม้อะไรทั้งนั้น

เป็นจูบที่น่าหดหู่ใจมากที่สุดตั้งแต่เคยพบเจอ ไม่รู้ว่าเขาจะได้รับรสของคราบน้ำตานั่นมั้ย เขาจะรู้บ้างรึเปล่าว่าที่ผ่านมาผมเจ็บแค่ไหน แม้กระทั่งแรงขบที่ตรงริมฝีปากก็ไม่ต่างอะไรกับมีดคมๆที่กดลงมาอย่างแรง

ผมช้ำไปหมดแล้ว แต่ผมอาจจะบ้าเองก็ได้ ที่ดันมีความคิดว่าถึงมันจะช้ำก็ไม่เป็นไร เพราะทันทีที่เราจูบกัน มันก็เหมือนว่าโทรศัพท์ที่แบตกำลังจะหมดเครื่องนี้ได้ไฟกลับมาเติมเต็มอีกรอบ

“จีนไม่เอา..” ผมดันเขาออกเมื่อถูกรวบมานอนบนเตียง จีนเขยิบขึ้นมาคร่อมเอาไว้ก่อนจะระดมจูบอยู่ที่ตรงซอกคอ

“วันนี้ลูกค้าทำอะไรมึงบ้าง”

เสียงนุ่มทุ้มนั้นทำให้ผมหลับตาลงอีกครั้ง ลมหายใจร้อนๆตรงข้างหูทำให้ผมอบอุ่น ทั้งๆที่หัวใจปฏิเสธอย่างแรง แต่ร่างกายกลับไม่มีแรงมากพอที่จะผลักเขาออกไป

“จีน อย่า..”

“ตรงนี้เขาจูบมั้ย” ความร้อนระอุที่แนบลงมาพร้อมกับแรงขบกัดเบาๆมันสามารถกระชากการต้านทานของผมได้ทั้งหมด จีนระดมจูบไปทั่ว พร้อมๆกับมือที่ลากไล้ไปตามร่างกาย

ไม่นานเสื้อที่สวมใส่อยู่ก็ถูกปลดออก พร้อมๆกับริมฝีปากของจีนที่จูบไปทั่วร่างราวกับจะล้างรอยของคนอื่นออกไปให้ ส่วนตัวผมก็นอนน้ำตาคลออยู่บนเตียง เพดานที่ขาวสะอาดไม่ช่วยให้เรียกสติกลับมาได้เลย

ผมสัมผัสได้แต่เขา มันชัดเจนในความรู้สึกมากๆว่าคิดถึงเหลือเกิน แม้กระทั่งตอนที่จีนจับให้ขาทั้งสองข้างแยกออกและแทรกตัวเข้ามา ผมก็มองภาพนั้นโดยที่ไม่ปริปากว่าอะไร

“กูรักมึงมากๆนะกัส”

เขาจะฆ่าผมให้ตายเหรอ

ทำไมตอนคบกันถึงไม่ยอมพูด ต้องรอให้ผมช้ำขนาดนี้แล้วค่อยเอ่ยปาก ไม่จีนโรคจิตก็เป็นผมนี่แหละที่บ้าทนอยู่ได้

ทำไมเวลาที่ผมต้องการเขา เขาไม่เคยทำให้ได้ดั่งใจเลย

“อื้อ.. จีน..”

“หรือวันนี้มึงอยากเป็นคนทำ?”

“กูไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น”

“กูไม่เชื่อหรอก ดูจากแรงที่มึงกระตุกนะ” เขาขยับนิ้วเข้าออกเรื่อยๆ เจลลื่นๆทำให้ผมหอบหายใจแรง ได้แต่คิดว่าเรื่องราวของเรามันดำเนินมาถึงตรงจุดนี้ได้ยังไงกันวะ เขาไม่ได้ขืนใจผมหรอก เพราะผมยอมเอง แต่แม่ง..

“เราไม่ได้เป็นไรกัน อื้อ.. ไม่ใช่เหรอวะจีน”

“งั้นกลับมาคบกัน”

เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้ ร่างกายของเราทั้งสองแนบชิดกันไปทุกสัดส่วน รวมถึงแรงดันสิ่งนั้นที่เข้ามาช้าๆ จีนผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆในขณะที่ผมนิ่วหน้า พยายามเบือนหนีไปทางอื่นแต่สุดท้ายก็ถูกเขาใช้มืออีกข้างรั้งให้กลับมาจ้องตากันอยู่ดี

“กัส”

“ไม่..อื้อ”

“กลับมาหากู”

“...จีน ฮึก”

“ตอบดิว่ามึงไม่ได้รักกูแล้วอะ”

เขาขยับเป็นจังหวะช้าๆในขณะที่ยังจ้องหน้าของผมอยู่แบบนั้น แล้วคิดว่าทั้งสัมผัสและคำพูดทั้งหมดที่โถมเข้ามาทีเดียวผมจะปฏิเสธมันไหวเหรอ ยิ่งในตอนที่เขาแนบจูบก่อนจะครางเบาๆให้ได้ยินนั่น

สุดท้ายผมก็ต้องยอมรับว่าผมแพ้

สองแขนยกขึ้นกอดแผ่นหลังนั้นเอาไว้ในขณะที่ปล่อยให้เขาขยับตามใจ ไม่มีแรงห้าม ไม่มีแรงขัดขืน อีกทั้งยังหงุดหงิดตัวเองที่เต็มใจและมีอารมณ์ร่วมไปกับเขา ในหัวสมองลืมสิ้นเมื่อเราจูบกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งในตอนที่เขาบอกรักแบบซ้ำๆในระหว่างที่เป็นของกันและกัน มันก็ทำให้ใจของผมฟูขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

“อย่าทำ..ให้กู อึก..ร้องไห้อีก”

“กูจะพยายาม”

“กูไม่อยากเลิกกับมึง..อื้อ นะจีน”

“กูก็ไม่เคยอยากเลิกกับมึง”

ในตอนนี้ ผมถูกจูงกลับเข้ามาอยู่ที่เดิมอีกครั้ง

แล้วก็ได้แต่หวังว่า

สิ่งที่เขาพูดมันจะเป็นความจริง

 ...

to be con

#ห้องโฮสต์